None
Datierung: 1122
Cum provida antiquorum prudentia multotiens experta foret, labili memoria hominum faciente, nullatenus aliquid utile seu memoria dignum se memoriter retinere posse, oblivioni nostrae sat utiliter et provide consulens, styli officio adnotare dedicit, si quid in futurum posteris commodi cognovit unde idem mos adeo inolevit, ut nihil pene ratum censeant, nisi scripto et testibus subsignatis evidenter confirmatum sit. Quorum nos industriam imitantes, ne vel oblivione deleatur, seu ut plerumque evenire solet ab invidis vel improbis veritatem denegantibus aliqua controversia oriatur, praesenti scripto tam futuris quam praesentibus, notum fieri volumus, qualiter oratorium de Villa Belfordii, anno ab incarnatione Domini M C XXII; regnante Ludovico rege, et Gaufredo, venerabili Carnotensi episcopo, nobis praecipiente et episcopali auctoritate id confirmante sit constructum. Igitur cum quadam die praedictus episcopus cum quibusdam Carnotensis ecclesiae personis, apud Villam Belfordii, in domum monachorum hospitaretur, et ab eis uti dignum erat gratanter et honorifice susciperetur; cum ad divinum officium convenissent, vilitatem et parvitatem capellae eorum, tunc ligneae, videns, divina ut credimus inspiratione instinctus, ad libitum monachorum oratorium fieri et signa in eo poni, salvo tamen iure parrochiali et cenam, episcopali auctoritate praecipiendo concessit; et instantissime ut quantocius fieret eis indixit. Quod sagaci studio eius iussis obtemperantes peragere monachi nequaquam distulerunt. Cum autem oratorium iam pene peractum esset, tum invidia instigante, tum avaritia suadente, ut plerumque moris est, ceptis adversari bonis, quidam miles Goscelinus nomine, timens suae parrochiae de Conamfort detrimentum, ne oratorium perficeretur per se et per suos omnino reniti et contra ire et quaecunque mala monachis inferre minitari coepit. Monachi vero quibus pax et quies semper est amica, paci et quiete consulentes, XIII. ei libras caritative dederunt, et eum id saniori consilio humiliter rogantem in beneficium capituli Maioris Monasterii susceperunt. Quo circa perfici oratorium quiete permisit, et omnem calumniam illam salvo iure parochiae suae omnino libere et quiete dimisit. Hoc concesserunt Bartholomeus eius frater, et Hamelina soror eorum, Mathildis mater ipsorum, Fulcradus, filius Goscelini; filii Hamelinae Petrus et Willelmus, sorores eorum Vilana et Dangerosa; testes ex utraque parte sunt: Bartholomeus frater ipsius Goscelini, Wulgrinus et Ingelbaldus filii Gaufredi Pagani, Tetbaldus de Grava, Paganus de Nuxiliaco, Herbertus Coinon. De monachis: Willelmus Maioris Monasterii prior, Hubertus panetarius, Rotbertus tunc prior de Villa Belfordii, Gelduinus et Gaufredus de Dinan. De famulis: Aufredus maior de Villa Berfordii, Landricus de Turre, Walterius Tardivus, Ribellus de Semblaciaco, Ascelinus Corbellus, Willelmus filius Girardi.