Anno dominicae incarnationis ... Bobbone palmam supernae vocationis assecuto, Reginbaldus vir iuxta cor domini electus, subrogatur, in spiritalis militiae studiis a puero educatus, et antecessorum exempla facile exaequans, posterorum forma speculumque futurus. Qui adepto dignitatis gradu, inter cetera pietatis opera, misericordiae compassionisque visceribus totus affluebat, adeo ut inter beatos pauperes regnum celorum possidens, iustitia eius maneat in seculum seculi, et elemosinas eius enarret omnis aeclesia sanctorum. Ad hoc etiam templi faciem coronis decoravit, corum altius exstructum desuper arcubus fabrefactis augmentavit, altare ad crucem auro argentoque cinxit, insuper thesaurum aecclesiae in pluribus ampliavit. Monasterium in Abrinsberg in honore sancti Michahelis archangeli a fundamentis inceptum aedificavit, et monasticis mansionibus congrue circumaptatis, fratribus ibidem deo militantibus necessaria affatim procuravit, ipsamque ecclesiam crucibus et tabulis fabrefactis, alio quam plurimo ornatu magnifice venustavit. Postea divina dispensante gratia, quae glorificantes se glorificat, ob insignem famae meritorumque prerogativam, a Cuonrado rege secundo de quo post dicturi sumus in cathedram spirensis aecclesiae prouectus est, dignus fungi sacerdotio domini, et habere laudem in nomine ipsius. Presedit laureshamensi monasterio annis ...
Heinrico divae memoriae imperatore secundo de medio facto, deficiente regia prole quae regno succederet, orta est inter principes non modica contentio, qua divinitus sedata in Cuonradum regem, quem dicunt de Weibelingen, convenit regni universalis electio. A quo ut aiunt processit adhuc permanens imperialis prosapia. Nam Cuonradus genuit Heinricum III, Heinricus item Heinricum IIII, Heinricus quoque Heinricum V, imperatores, Spirae sepultos. Fridericus dux ex sorore Heinrici V Cunradum regem, et Fridericum II ducem, Fridericus II dux Fridericum imperatorem. Inter hos omnes tantum medius erat Lotharius imperator, non huius sed Saxonici generis. Hic itaque Cunradus secundus rex, rogatu prefati Reginbaldi abbatis, tradidit sancto Nazario omne suum regale ius in mancipiis in Gannita.

